quarta-feira, julho 13, 2005

Xaime Nogueira, libreiro da Andel secundou a FEIRA DO LIBRO e tamén secundará os actos do DÍA DA PATRIA GALEGA

O libreiro XAIME NOGUEIRA acatou unha vez máis á fronte da iniciativa que é Andel un compromiso certeiro co libro galego a través da súa actuación na Feira do Libro de Vigo, na que leva participando dende os principios e na que mesmo cordinou a presentación do libro de poemas "Sangue sobre Silenzo" de Brais González.

A actividade desenvolvida dende Andel polo libro galego vai máis alá e transformarase os días 24 e 25 cun compromiso xa establecido de cara ás reivindicacións a prol da Patria Galega e Propia.

Literatura é compromiso e a libraría Andel é un dos meirandes proxectos que poden existir no devir da nosa nación.

Agardamos logo novas actividades.

terça-feira, julho 05, 2005

ENTREVISTA A CÁCCAMO

ENTREVISTA CEDIDA POLO XORNAL A PENEIRA E O SEU AUTOR.


Xosé María Álvarez Cáccamo - escritor.

Por Brais González Pérez

É un Tui ofuscado o que nos toca, aínda para nós subsiste a memoria da represión franquista na zona, e é que a voz asasina decote se ouve nos corredores e nas homenaxes; e o poeta tamén fala coas mans, fala coa ollada, e explícame o que significa cada un dos topónimos nos que se refuxia a súa historia familiar. Ao fondo, mollado no espello do río Miño, Portugal, e nosoutros falando dos irmáns, levemente, con calma, sentados.

Cales son as cordas que te atan á historia común dos tudenses?
Esencialmente é a historia familiar, que foi, como asegurei na miña intervención, unha historia realmente tráxica, e aínda así a infancia do meu pai aquí foi feliz, mesmo a xuventude, pero esto québrase coa morte do meu avó [Darío Álvarez Limeses] no ano 1936. A miña vida aquí foi escasa xa que o meu pai non quería regresar pois a cidade traíalle á memoria aquela ausencia terríbel. Aínda así, eu veño con frecuencia a Tui, xa que me parece unha das pequenas cidades máis fermosas de Galiza, onda Betanzos, logo está que é un lugar fronteirizo, e todo o que está na beira doutro espazo ou doutra realidade sempre me atraeu moito; logo Tui é atractiva tamén por este carácter limítrofe, tan próxima a súa vida a esa cultura portuguesa que é prolongación da nosa dalgunha maneira, e tamén en certa forma espello, modelo, paradigma para os escritores galegos de hoxe.

Entendes a fronteira como unha forma de viaxar cara ao alén?
Hoxe, politicamente esa fronteira non existe, mais o que si segue a existir é a fronteira que separa dúas culturas, xa que por moita que sexa a nosa vontade de integración e de provocar un diálogo hai de fondo razóns políticas e históricas que impiden a fluidez deste. Tamén temos que ter en conta que a dirección deste diálogo vai máis dende o Norte cara ao Sur que viceversa, o que non culpabiliza aos portugueses que teñen a súa propia historia, anque pediríamos que a súa intelectualidade, especialmente, nos brinde comprensión e entendan a nosa realidade que lle tratamos sempre de explicar, con todo hai máis intelectuais e persoas das que quixéramos ás que lles custa comprender que en Galiza temos unha cultura propia e unha lingua propia, e que o instrumento de comunicación ha de ser esta lingua e non o castelán. Como ti me dicías, a fronteira debería unir, debería de non existir, e aí entramos moitos, nesa loita para que este diálogo sexa máis efectivo, máis intenso e máis real.

Esta urxencia de establecer unha relación con Portugal prodúcese na necesidade de fuxir dunha superestrutura hespañolista esmagante para a cultura galega?
Sempre se pode ver así, como refuxio ou fuxida dese poder omnímodo da cultura española, porén tamén se pode ver en positivo e dicir que á marxe desta cultura (da que aínda así non podemos refugar absolutamente) nós buscamos as nosas trazas de identidade históricas nunha cultura que nos sexa máis próxima. Aínda así non se pode negar a proximidade da cultura española, anque si, resulta esmagante para os galegos, polo tanto ten lóxica o acudir á cultura irmá como defensa de cara a esa ameaza e ese perigo real.

Hoxe estamos a ver traballos como o libro “Letras de Fronteira do Val do Miño Transfronteirizo” sobre o que nos acabas de falar e que non carecen de importancia nesta dirección. Cal é a importancia deste tipo de traballos na confraternización entrambos pobos?
Eu penso que nun primeiro plano a labor é política xa que é deber das institucións e a administración galega o realizar unha importante tarefa de pedagoxía con Portugal, ensinar dende Galiza que é esta, cal é a nosa realidade como nación, a realidade cultural e lingüística... Doutra banda os escritores galegos que somos galegos e non españois actuamos un pouco talmente francotiradores neste aspecto, temos sempre que nos explicar. Hai unha labor pedagóxica inicial básica, e logo con esto resolto o diálogo ha de traducirse en publicacións conxuntas, en congresos... que aínda que os hai son necesarios moitos máis, e é preciso matizar as cualidades desta relación.
Que referentes portugueses marcan a liña que segues na túa poética?
Nun primeiro lugar os referentes galaico-portugueses dunha banda e da outra do río (que non se distinguen facilmente) e logo xa no século XX autores como o fundamental Fernando Pessoa, Eugenio Andrade, Ramos Rosa, tamén Sofía de Melo Breiner, ou outros máis novos como Vergílio Alberto Vieira, Nuno Júdice, Fernando Assís Pacheco... son poetas que eu teño lido e que sigo lendo e relendo continuamente. Teño menos coñecemento da narrativa portuguesa, porén ao fin hai figuras decisivas como Saramago que non podemos deixar de ler.
Que novo título nos cabe esperar na túa obra?
Teño entregada na editorial de cara á súa saída no mes de outubro ou novembro un libro de memorias, que se chama “Memorias de poeta”, en Galaxia, e alí recollo a miña vida fundamentada na miña experiencia poética, pero recollo tamén outras experiencias vitais. Alén desto non teño nada máis en perspectiva a non ser unha publicación de vellos poemas que recompilei de cara ao ano próximo, aínda que non o teño nada claro.

Agora seguimos falando das pantasmas que fuxiron no pasado, de vellas crenzas difusas e xunguidas á vez á memoria do noso pobo, do inútil da orde social da nosa terra, das pedras de Tui e dos disparos que nunha xornada fútil deron en ouvir os seus tíos e pais entre a besada, todo contra a memoria. Era 30 de outubro. Logo, penduran xaora de min aquelas verbas que
leu con Portugal tan pretiño:
En Tui, trinta de outubro,
dilixencia acredita
execución: Alejo, Manuel, Julio, Darío,
Serafín e José
ás seis corenta e cinco
pasados polas armas
na explanada que existe
por detrás do edificio
destinado a Instituto.

domingo, junho 12, 2005

Homenaxes

AGORA NÓS DEBEMOS SER OS MESTRES DA LINGUAXE...

na memoria da Libraría Andel, o mestre
1950-2005
55 ANOS SEN O DOUTOR

CASTELAO Posted by Hello

http://www.andelvirtual.com

...sempre en galiza: http://www.andelvirtual.com/plan.asp?Isbn=000,00&tipo=3
...os dous de sempre: http://www.andelvirtual.com/plan.asp?Isbn=84-8288-330-5&tipo=0
...retrincos, un ollo de...: http://www.andelvirtual.com/plan.asp?Isbn=84-7154-913-1&tipo=0
...os vellos non deben de namorarse: http://www.andelvirtual.com/plan.asp?Isbn=84-8288-321-6&tipo=0
...cousas: http://www.andelvirtual.com/plan.asp?Isbn=84-8288-312-7&tipo=0
...albume nós: http://www.andelvirtual.com/plan.asp?Isbn=84-7154-468-7&tipo=3
...galicia mártir: http://www.andelvirtual.com/plan.asp?Isbn=84-89138-22-2&tipo=3

quinta-feira, junho 02, 2005

A PORTA Á SABEDORÍA

As crónicas xerais anuncian o que endexamais deu ao esquezo o noso país, e é que somos un pobo domeado, moitas veces amansado e doce. Non é a súa feliz memoria, xa que o pobo galego ergueuse sempre na férrea verba de Pondal. Anunciamos para a insubmisión que a mellor arte reside nos pobos oprimidos que buscan nas verbas propias e nas mesmas mans a liberdade!!!
É a nosa unha literatura fermosa e inmensamente traballada polo diaño de labregos e mariñeiros das palabras.
En Andel está a porta cara ao coñecemento da súa obra, ultrapasando esta lumieira arribarás ao país da liberdade e recoñecerás os tesouros dos nosos escritores e escritoras, a quen aínda lle arden nos beizos as doces máximas de Rosalía.

ENTRA. a porta é franqueábel para ti.

sexta-feira, abril 15, 2005

CANDIDATURA AO IIº PREMIO VIDAL BOLAÑO

Esta é a candidatura enviada por un dos membros da Sociedade para que lle sexa entregue o IIº Premio Vidal Bolaño á Libraría Andel polos seus méritos.
CANDIDATURA AO IIº PREMIO VIDAL BOLAÑO.
Lendo as bases do II PREMIO ROBERTO VIDAL BOLAÑO que outorgan as RRE. a individuais e colectivos que se comprometen na defensa da identidade galega así como coa idea da Futura República Galega que queremos e imos acadar, realizo unha candidatura por crela precisa neste intre de convulsión e decadencia inomitíbel da lingua do noso país así como do seu panorama cultural que se ve ameazado polo capitalismo fero e desapiadado da base, como tamén agredido polo Estado Español que reprende os movementos culturais en "boas palabras", falándonos de democracia, liberdade lingüística, bilingüismo harmónico, tolerancia, respecto, etc. que á sombra da súa bandeira, e dos seus representantes (como son o goberno que se leva repartido ao longo dos anos entre U.C.D-P.S.O.E.-P.P, e a súa monarquía autodidacta), carecen de significado.

Veño propoñendo como candidata indiscutíbel para este PREMIO, confiando inclusive nas posibilidades de que o poida acadar pola referencias que dou a seguir, á LIBRARÍA ANDEL DO LIBRO GALEGO E PORTUGUÊS, sita na rúa Pintor Lugrís Nº10 de Vigo que ten como representante ao tamén redeiro XAIME NOGUEIRA MEIXE.

Para a valoración (que pola miña parte non pode alcanzar a obxectividade a causa da situación na que vivimos) desta candidatura apóiome ao primeiro nunha realidade cultural que é a do pobo galego, cunha superestrutura (no que se refire á súa literatura, música, costumes, tradición...) inevitabelmente doída ou danada da infraestrutura, refírome, como non, ao capitalismo imperialista de corte española que perverte á nosa nación incesante.
O que veño a afirmar con esta candidatura é que a defensa da nosa cultura milenaria é tamén un acto de subversión merecente de memoria. Nesta candidatura non me limito a agradecer o plausíbel compromiso (xa que calquera acto en favor da Galiza liberada é de seu un compromiso digno de agradecemento) senón que valoro o risco evidente que supón o levar a cabo un proxecto de tal envergadura por:
a) O vivir soamente do libro galego non é de seu cómodo polas dificultades que supón a nivel económico e as restriccións que aporta dita maneira de subsistir.
b) Polo denanterior temos que entender que a decisión de crear este espazo cultural galego que é Andel non é de índole económico senón que se decide como acto de rebelión e valentía ante a decadente situación e a hipocrisía moral que surxe como resposta ao enunciado "o libro galego".
c) Porque cúmprese xaora case unha década de resistencia deste proxecto.
d) Porque extrapolado este do que é a loita nacionalista galega e de emancipación do proletariado para a igualdade entre todos os galegos carecería de senso estricto ao ser a nosa unha cultura que tenta rebentar o vandalismo cultural español.
e) Tamén a causa de que alén de limitarse ao insignificante rexistro, e inútil á vez, do galeguismo culturalista (que se allea da realidade e a loita radical ou de raíz) a devandita libraría marca unha fita de correspondencia coa loita pola autorrealización do pobo galego que se cicelará como tal na próxima República Galega; feito que patenta a impresión por parte desta libraría de autocolantes vindicativos (tendo mesmo un modelo na súa patente), a súa participación na meirande parte dos movementos en defensa da lingua e o pobo galego (edición de cadernos non venais, colocación do seu posto durante o 24-25 de xullo significando que o Día da Patria é algo máis, a participación en festivais poético-políticos...) como tamén, o que de facto poderá comprobar o xurado, o demostra o dato de que o seu encargado é membro das RRE.
f) Que é a ÚNICA libraría galega que se dedica en exclusiva á venda de libros galegos nos andeis da cal non se comparte espazo cos libros en castelán (a non ser en casos contadísimos onde a "causa" pode por riba da lingua na que o libro estea redactado), o que aumenta a dificultade de trunfo, mais sen vedala, como ben observamos.
g) Que defende tamén a introdución das grandes esquecidas que son no noso
país as culturas (literatura, música, cinema) portuguesa, brasileira, caboverdiana, angolana e do Mozambique.
Coido que non hai mellor maneira que predicar co exemplo, sendo as Redes Escarlata, de través do seu II PREMIO ROBERTO VIDAL BOLAÑO, na memoria do ilustre autor e da Comuna de París, o primeiro organismo en recoñecer, en outorgando este mérito, o longo traballo que ocupa a D. Xaime Nogueira á fronte da súa librería pola soberanía específica e cultural do noso pobo galego, pola súa identidade, pola súa independencia... Porque coido tamén que chegados a este punto exacto no que nos atopamos non carece para nada de urxencia o feito de recoñecer dito traballo, como nun pasado se fixo co dos traballadores represaliados en Lugo por facer libremente o uso dos seus dereitos coma homes e proletarios.
Porque tamén habemos de transmitir dende as RRE. unha defensa do que nos é propio, porque Vidal Bolaño sentiría orgullo nun primeiro lugar de que un premio leve o seu nome e en segundo lugar de que este lle sexa outorgado á Libraría Andel do Libro Galego e Português, por case unha década de historia, de resistencia (non só cultural como vimos a dicir), de loita; e porque ao fin en homenaxe tamén ao Castelao que dicía "a cegueira dos hespañois é enfermidade que non ten cura, xa que pechan os ollos cando nos queren ver" nós-outros respondemos decote que non somos hespañois e que vemos, vemos porque a fin de contas: ANDEL SOMOS NÓS.
Unha aperta afectuosa ao xurado do II VIDAL BOLAÑO.
Vigo, a 18 de marzo do 2005.
Brais González Pérez (membro das RRE.)

terça-feira, março 22, 2005

SAÚDOS DA SOCIEDADE

A SOCIEDADE COMEZA CON ESTE BLOG NA DEFENSA DE ANDEL E O LIBRO GALEGO EN XERAL.

Estamos en pé na defensa deste proxecto tan ambicioso culturalmente que é Andel, @s membr@s da SOCIEDADE comprendemos que non é doado subsistir ao tumulto varredor do totalistarismo, a hipocrisía, a falsidade, o hespañolismo e o capitalismo de base, dende o isolamento. LOGO, nosoutr@s respondemos apoiando ao libreiro D. Xaime Nogueira nesa súa loita a prol da nosa cultura, a nosa língua, a nosa memoria, NÓS MESMOS AO FIN.
Non son os nosos berros de desesperanza senón cantos a unha esperanza renacente que alcanza pulo con respostas sociais como a da LIBRARÍA ANDEL DO LIBRO GALEGO E PORTUGUÊS.
Creamos a SOCIEDADE porque sabemos que o baldeiro institucional, o abandono dos imbéciles e escuros que definía CELSO EMILIO FERREIRO, e a renuncia á nosa identidade non han de ser esquencidos, senón revoltos como metendo o dedo na chaga.

DAQUELA FACEMOS UN CHAMAMENTO Á RESISTENCIA!!!
Á INSUBMISIÓN DO NOSO POBO ANTE OS EMBATES DESTRUTORES!!!

NASCEMOS BAIXO O CLARO LEMA DE:

ANDEL SOMOS NÓS

de querer facer calquera encargo accede á páxina web: